Pisałem coś o sklerozie?

Siatkobeton kojarzył się zawsze z jachtami ciężkimi jak bunkry, ale my przecież byliśmy z MEiL, projektowaliśmy samoloty, stosowaliśmy kosmiczne technologie, jeżeli ktoś jest w stanie zbudować z betonu łódki lekkie i szybkie to właśnie my.
Byle tylko odrzucić przesądy z placów budowy, nie słuchać fachowców w gumofilcach, a na pewno wypracujemy nową, nieznaną nikomu wcześniej, konstrukcję lekkich i wytrzymałych kadłubów z siatkobetonu.

Zaczęliśmy eksperymenty. Druciana siatka, cement, piasek, woda, garnek z łyżką, tak jak sobie mały Kazio wyobraża robienie betonu. Efekty naszych rewolucyjnych eksperymentów rozłaziły się w palcach. Czas uciekał, a nasz siatkobeton ciągle miał konsystencję kiepsko położonego tynku.

Radzi nieradzi, udaliśmy się do Canossy, czyli do specjalistów od betonu. Pełni wstydu i bez większej nadziei na skuteczną pomoc - w końcu co oni tam wiedzą o szkutnictwie...
Ku naszemu miłemu zaskoczeniu, pan doktor od betonu bardzo się ucieszył usłyszawszy o naszym projekcie. Wyszedł na chwilę do magazynku i wrócił z trzema woreczkami. Pierwszy zawierał drobny żwirek, drugi, mniejszy, bardzo drobniutki piasek, a trzeci, malutki, coś w rodzaju pyłu. Pan doktor zalecił dodać do tego absurdalnie (naszym zdaniem) małą ilość cementu i jeszcze bardziej absurdalnie małą ilość wody. A potem wibrować do skutku.
-Jak będziecie zadowoleni, przyjdźcie po więcej kruszywa.

Wyszliśmy przekonani, że doktor z nas zakpił w ramach odwiecznego antagonizmu między lotnikami a budowlarzami, ale cóż robić? Może kiedy usłyszy, żeśmy się postarali, to da się ubłagać i udzieli prawdziwej pomocy?...

Zrobiliśmy jak kazał. Dodaliśmy absurdalnie małą ilość cementu, wody, wymieszaliśmy, rozprowadziliśmy i zaczęliśmy wibrować rozsypującą się masę. Po kilku minutach masa dziwnie zgęstniała, skurczyła się, gdy drobniejsze kawałki kruszywa znalazły sobie miejsce pomiędzy tymi większymi, a po chwili na wierzchu pojawiła się wilgoć. Dobra nasza!

Z niecierpliwością zaczekaliśmy do zastygnięcia próbki. Była twarda i w palcach się nie rozłaziła. Próbujemy młotkiem - zamiast trzasku łamanego tynku rozległ się dźwięczny odgłos, jak po uderzeniu w metalową płytę. Byliśmy uratowani.

Przyszliśmy do doktora od betonu z naszą próbką, podziękowaniem i prośbą o więcej kruszywa. W czasie rozmowy zwierzył się nam:
-Panowie nie macie pojęcia, jak się ucieszyłem. Długo pracowaliśmy nad tą mieszanką, ale jest za droga, żeby stosować ją w budownictwie. Wyście w końcu znaleźli dla niej dobre zastosowanie!

W ten sposób nabraliśmy dużego szacunku do fachowców od budowlanki, a przynajmniej jeden doktor od nich nabrał szacunku do dużych chłopców z ich zabawkami. To chyba większe osiągnięcie niż wszystkie te nasze łódki...

To co ja mam o swojej powiedzieć? Skleiły mi się cztery łódki, a przecież wiedziałem o każdej z nich...
...Wyszliśmy przekonani, że doktor z nas zakpił w ramach odwiecznego antagonizmu między lotnikami a budowlarzami...
...W ten sposób nabraliśmy dużego szacunku do fachowców od budowlanki, a przynajmniej jeden doktor od nich nabrał szacunku do dużych chłopców z ich zabawkami. To chyba większe osiągnięcie niż wszystkie te nasze łódki...
krzyś

Wtrącę się w Wasze fachowe dyskusje z prostym pytaniem - co się aktualnie dzieje z kadlubem siatkobetonowca z Kątów Rybackich? On jeszcze istnieje?

Kontynuując opowieści o siatkobetonowcach, które znamy:
Mniej więcej, w tamtym czasie współpracowałem z pisemkiem popularnonaukowym pt. Kalejdoskop Techniki...Już kiedyś tu o tym pisałem na forum, ale jak znajdę w czeluściach moich dysków skany, to ponownie wrzucę do tego wątku.

jak znajdę w czeluściach moich dysków skany, to ponownie wrzucę do tego wątku.

Byłoby ciekawe poczytać, bo u nas jakoś siatkobeton nie doczekał się nadmiaru publikacji, ani fachowych ani popularyzatorskich